پانصد سال اخیر تاریخ پرفرازونشیب ایران جان، ما «کردها» نه تنها مرزهای غربی کشور را پاس داشته و اجازه ندادهایم ذرهای از خاک وطن دست بیگانه بماند، بلکه در دفاع از مرزهای شرق، شمالشرق، جنوبشرق و حتی شمال کشور گوی سبقت را از سایر هموطنان ربودهایم.
حکومتهای مختلف در ایران هر گاه در نقطهای از وطن با تجاوز بیگانه روبرو شده و در دفاع ناتوان بوده اند، دست به دامان طوایفی از ما “کُردها” شدهاند تا از ایران دفاع کنیم.
شاهد ما “کُردها”بر این ادعا، حضور جمعیتهای کردزبان در هرمزگان، سیستان و بلوچستان، خراسان، مازندران و گیلان است که تاریخنگاران علت و دلایل این حضور را به درستی توضیح دادهاند. همه سلسلههای حاکم بر ایران بهاین نکته اشراف داشتهاند که ما “کردها” قدرتمندترین و وفادارترین ایرانیان در دفاع از این سرزمین جاودان هستیم.
این نکته را هم اضافه کنم که در نبردهای سرنوشتساز ملی همچون نبردهای صفویان با عثمانیان یا لشگرکشی نادر به هند، فرماندهانی دلاور از میان ما “کردها” نقش تعیین کننده داشتهاند؛ تا جایی که فرمانده لشگر نادر از ما بود.
در شورشهای سالهای اول انقلاب در کردستان که توسط مارکسیستهای مسلح رقم خورد، تعداد شهدای ما “کردها” در دفاع از ایران به نسبت جمعیت از همه اقوام ایرانی دیگر بیشتر بوده است. در جنگ تحمیلی ۸ ساله نیز دو لشگر از سپاه و یک لشگر از ارتش از ما “کردها”ی کردستان و کرمانشاه و ایلام تشکیل شده بود.
مقدمه طولانی فوق برای بیان این جمله بود که متجاوزین آمریکایی و جنایتکاران جنگی اسرائیلی در صدد القاء این موضوع هستند که دستههای اسلحهبهدست وطن فروش به نمایندگی از ما “کردهآ”سخن میگویند. در حالی که ضرورت دارد این تصور القاء شده در خصوص ما “کُردها” زدوده شود.
ما “کردها” فارغ از نوع حکومتهای مستقر، ایران را جان خود میدانیم و برای حفظ آن جان میدهیم و تاریخ گواه ماست
