آتشبس داخلی؛ ضرورتی فراتر از اختلافات جناحی -احمد مازنی
یکی از مهمترین ابعاد پیام اخیر آیتالله سید مجتبی حسینی خامنهای، تأکید بر وحدت جریانهای مختلف سیاسی و اجتماعی و پرهیز از تشدید اختلافات ناموجه جناحی در شرایط حساس کنونی کشور است؛ مسألهای که امروز باید آن را یک ضرورت راهبردی برای حفظ انسجام ملی دانست. واقعیت این است که جمهوری اسلامی ایران در کمتر از یک سال گذشته با جنگی نابرابر و تعرض مستقیم مواجه بوده و همچنان در فضای نبرد به سر میبرد؛ چه در عرصه میدانی و امنیتی، چه در حوزه دیپلماسی، چه در میدان رسانه و افکار عمومی و حتی در حوزه خدماترسانی و اداره کشور.
طبیعی است که در چنین شرایطی اگر همه دستگاهها و جریانها تمام ظرفیت خود را به کار بگیرند، باز هم ممکن است با کمبودها و نارساییهایی مواجه باشیم. در این وضعیت اگر بخشی از نیروهای داخلی به جای همافزایی، در مسیر تخریب یکدیگر حرکت کنند نتیجهای جز تضعیف انسجام و هماهنگی ملی نخواهد داشت. تأکید بر وحدت البته به معنای نفی تکثر و اختلافنظر نیست. چه اینکه، خود این نگاه، تکثر سیاسی و وجود جناحهای مختلف را به رسمیت میشناسد؛ چه جریانهایی که اختلافشان موجه تلقی شود و چه آنهایی که مورد نقد باشند. مسأله اصلی این است که بروز اختلافات تابع عقلانیت سیاسی باشد. اینکه در چه زمان و در چه شرایطی اختلافات برجسته شود موضوعی بسیار مهم است. اختلافنظر طبیعی است اما وقتی نحوه طرح آن به سود دشمن و در خلاف جهت حرکت کلی کشور و فرماندهی کلان جامعه باشد، دیگر صرفاً یک اختلاف سیاسی نیست بلکه میتواند به زیان منافع ملی تمام شود. در این میان مسأله «دوقطبیسازی» اهمیت ویژهای دارد. دوقطبی صرف وجود دو نظر مخالف نیست. جامعه زمانی دچار دوقطبی خطرناک خواهد شد که هر جریان، صرفاً برای مخالفت با طرف مقابل حقیقت را وارونه تعریف کند بهگونهای که اگر یک طرف بگوید «ماست سفید است»، طرف مقابل فقط برای تقابل بگوید «ماست سیاه است»؛ این منطق قطبیسازی است؛ منطقی که اگر در جامعه ریشه بدواند میتواند کشور را تا مرز درگیریهای عمیق داخلی پیش ببرد. در یاد داریم که رهبر شهید انقلاب نیز در دیدار با نمایندگان مجلس نسبت به تحریک «گسلهای اجتماعی» هشدار داده بودند؛ گسلهای قومی، سیاسی و اجتماعی که فعال شدن آنها میتواند به مخاطرات تازه تبدیل شود. امروز این هشدار بیش از هر زمان دیگری موضوعیت دارد. وقتی دشمن آشکارا نسبت به تمامیت ارضی، امنیت و ثبات ایران طمعورزی میکند و همچنان از گزینههای فشار و تهدید سخن میگوید، عقلانیت اقتضا میکند که همه جریانهای داخلی نوعی «آتشبس داخلی» را رعایت کنند؛ آتشبسی که شاید حتی از آتشبس خارجی مهمتر باشد. اختلافنظرها میتواند باقی بماند اما اولویت امروز بیرون راندن دشمن از عرصه تهدید و ناکام گذاشتن او در سوءاستفاده از شکافهای داخلی است. هیچ ارزش و مطالبهای بالاتر از حفظ انسجام، همبستگی و امنیت کشور نیست؛ حتی اگر فرد یا جریانی احساس کند حقی از او ضایع شده است. تجربه تاریخی نیز نشان میدهد که در بزنگاههای حساس، صبر و مدارا میتواند مانع از فروپاشی دستاوردهای یک ملت شود. همانگونه که در سیره امیرالمؤمنین(ع) نیز شاهد نوعی «صبر فعال» برای جلوگیری از شکاف در امت اسلامی بودیم، امروز نیز حفظ دستاوردهای انقلاب اسلامی، میراث امام خمینی(ره)، خون شهدا و مجاهدت تاریخی ملت ایران، بیش از هر چیز نیازمند صبوری، سعهصدر، وحدت و پرهیز از التهابآفرینی داخلی است. امروز همه ما در یک کشتی نشستهایم اگر این کشتی آسیب ببیند، هیچ جریان و جناحی از پیامدهای آن مصون نخواهد ماند.
ble.ir/join/EzSCZx7UwT
